تأمّل كن در آنچه كه ذكر كرديم آن را در مقام ، مىفهمى حقيقت مقصود را ، تا واقع نشوى در آنچه كه واقع شده‌اند در آن از اشتباه بعضى بزرگان . نكات دستورى و توضيح واژگان ثانيتها انّ التّقرّب الخ : ضمير در « ثانيتها » به مقدّمات برمىگردد . ان كان بمعنى الخ : ضمير در « كان » به تقرّب معتبر برمىگردد . بداعى امره : ضمير در « امره » به واجب برمىگردد . كان ممّا يعتبر فى الطّاعة عقلا : ضمير در « كان » به تقرّب و ضمير نايب فاعلى در « يعتبر » به ماء موصوله به معناى قيد برگشته و كلمهء « عقلا » تمييز براى نسبت در « يعتبر » مىباشد . لا ممّا اخذ فى نفس العبادة شرعا : ضمير نايب فاعلى در « اخذ » به ماء موصوله به معناى قيد برگشته و كلمهء « شرعا » تمييز نسبت در « اخذ » بوده و اين عبارت عطف به « ممّا يعتبر فى الطّاعة عقلا » مىباشد يعنى « لا يكون ممّا اخذ الخ » . و ذلك لاستحالة اخذ ما لا يكاد يتأتّى : مشاراليه « ذلك » عقلى بودن اعتبار تقرّب بوده و ضمير در « يتاتّى » كه به معناى « يحصل » مىباشد به ماء موصوله به معنايى تقرّب برمىگردد . لا يكاد يمكن اتيانها به قصد امتثال امرها : ضمير در « اتيانها » و « امرها » به صلاة برمىگردد . و توهّم امكان الخ : كلمهء « توهّم » مبتدا و اضافه به بعدش شده و خبرش « واضح الفساد » در چند سطر بعد مىباشد . بفعل الصّلاة بداعى الامر : يعنى انجام نمازى كه مقيّد به قصد و داعى امر است . و امكان الاتيان بها : ضمير در « بها » به صلاة برمىگردد . بهذا الدّاعى : يعنى داعى امر .